Voel je je telkens teleurgesteld in de liefde? Dat ligt niet aan jou. Je bent niet dom en ook niet naïef!
Vaak speelt ontwikkelingstrauma een rol. Dit trauma ontstaat meestal binnen hechtingsrelaties met ouders of verzorgers. Het raakt het systeem dat je later nodig hebt om je veilig te verbinden met een partner. Daardoor kom je steeds weer bij iemand terecht die je niet echt kan geven wat je nodig hebt.
Je merkt dat jij je aangetrokken voelt tot partners die je onbewust bekend voorkomen. Misschien lijken ze op een ouder of verzorger of ze hebben dezelfde dynamieken als vroeger thuis. Die bekendheid kan makkelijk verward worden met veiligheid. Je herkent gedrag dat vertrouwd is, ook als het je pijn doet, en denkt onbewust: “Dit voelt goed”, terwijl het eigenlijk oude patronen herhaalt die niet voedend zijn.
Als kind leer je onbewust dat liefde onvoorspelbaar is, dat je je moet aanpassen om geaccepteerd te worden, of dat je behoeften er niet toe doen. Deze patronen blijven actief in je volwassen relaties en kunnen zich uiten als verlatingsangst, bindingsangst, pleasen, heftige triggers bij kleine conflicten of moeite met grenzen.
Veel mensen willen hun ouders niet afvallen (en dat hoeft ook niet) omdat ze hun best deden. Toch kreeg je misschien niet altijd wat je echt nodig had. Zo ontstaat ontwikkelingstrauma, niet door slechte bedoelingen, maar door een kloof tussen wat je nodig had en wat je kreeg.
Wil jij in de toekomst graag een liefdevolle verbinding ervaren en leren herkennen welke partner daar echt bij past? Pak de regie over je eigen liefdesleven en doorbreek onhandige gedragspatronen. Ik help je graag!
Reactie plaatsen
Reacties